What (wuk)
Het is niet de bedoeling om een gedetailleerde geschiedenis van het westernrijden weer te geven. Iedereen zal wel min of meer weten wat het inhoudt, dus in 't kort...
Terwijl we de oorsprong van de klassieke rijkunst moeten zoeken in de militaire branche, vinden we die van het westernrijden "bij den boer". Het werk dat de cowboys vroeger deden (en sommigen nog steeds doen) ligt aan de grondslag van het hedendaagse westernrijden. Voor het werk op de grote veehouderijen (ranches) werden aan paard en ruiter heel specifieke eisen gesteld, en zo ontwikkelde zich na verloop van tijd een manier van paardrijden die sterk verschilde van de klassieke. De paarden werden gefokt op hun specifieke kwaliteiten (wendbaarheid, snelheid, cow-sense...) en langzamerhand kwam het Quarter Horse in de geschiedenis. In 1940 werd de American Quarter Horse Association gesticht en deze is ondertussen met meer dan 120.000 ingeschreven paarden het grootste stamboek ter wereld.
Het westernrijden zoals wij het nu kennen is natuurlijk een sterk aangepaste versie van het echte ranchwork, hoewel de basis nog steeds dezelfde blijft. Een groot aantal mensen zal zich zeker aangesproken voelen door de rustige en ontspannen manier van rijden tijdens een pleasureklas terwijl anderen het meer hebben voor de spectaculaire stops, spins en rollbacks bij het zien van een reiningproef. In veel gevallen wordt er op slechts één hand gereden met losse teugels, waardoor het lijkt of alles vanzelf gaat. Echter, een mooi gereden proef is enkel het resultaat van kennis en training.
Jammer genoeg bestaan er nog steeds enkele hardnekkige vooroordelen over het westernrijden, oa. als zouden die "cowboys met hun zware bitten en vervaarlijk uitziende sporen" geen respect hebben voor hun paarden. Niets is echter minder waar. De soms hard uitziende bitten dienen niet om harder in de mond te kunnen zijn, maar hebben integendeel een fijnere werking, waardoor de geoefende hand met slechts minieme inwerking een maximaal resultaat bereikt. Vergeet het fabeltje maar dat je een paard een sliding stop kan laten maken als je maar hard genoeg in z'n mond sleurt. Hetzelfde geldt voor de sporen, die zien er misschien wel wreed uit, maar ze zijn enkel zo dieronvriendlijk als de persoon die ze draagt.
De grote verschillen :
- De paarden
- De ruiters
- Tack (uitrusting)
- Optoming
- De disciplines
Terwijl we de oorsprong van de klassieke rijkunst moeten zoeken in de militaire branche, vinden we die van het westernrijden "bij den boer". Het werk dat de cowboys vroeger deden (en sommigen nog steeds doen) ligt aan de grondslag van het hedendaagse westernrijden. Voor het werk op de grote veehouderijen (ranches) werden aan paard en ruiter heel specifieke eisen gesteld, en zo ontwikkelde zich na verloop van tijd een manier van paardrijden die sterk verschilde van de klassieke. De paarden werden gefokt op hun specifieke kwaliteiten (wendbaarheid, snelheid, cow-sense...) en langzamerhand kwam het Quarter Horse in de geschiedenis. In 1940 werd de American Quarter Horse Association gesticht en deze is ondertussen met meer dan 120.000 ingeschreven paarden het grootste stamboek ter wereld.
Het westernrijden zoals wij het nu kennen is natuurlijk een sterk aangepaste versie van het echte ranchwork, hoewel de basis nog steeds dezelfde blijft. Een groot aantal mensen zal zich zeker aangesproken voelen door de rustige en ontspannen manier van rijden tijdens een pleasureklas terwijl anderen het meer hebben voor de spectaculaire stops, spins en rollbacks bij het zien van een reiningproef. In veel gevallen wordt er op slechts één hand gereden met losse teugels, waardoor het lijkt of alles vanzelf gaat. Echter, een mooi gereden proef is enkel het resultaat van kennis en training.
Jammer genoeg bestaan er nog steeds enkele hardnekkige vooroordelen over het westernrijden, oa. als zouden die "cowboys met hun zware bitten en vervaarlijk uitziende sporen" geen respect hebben voor hun paarden. Niets is echter minder waar. De soms hard uitziende bitten dienen niet om harder in de mond te kunnen zijn, maar hebben integendeel een fijnere werking, waardoor de geoefende hand met slechts minieme inwerking een maximaal resultaat bereikt. Vergeet het fabeltje maar dat je een paard een sliding stop kan laten maken als je maar hard genoeg in z'n mond sleurt. Hetzelfde geldt voor de sporen, die zien er misschien wel wreed uit, maar ze zijn enkel zo dieronvriendlijk als de persoon die ze draagt.
De grote verschillen :
- De paarden
- De ruiters
- Tack (uitrusting)
- Optoming
- De disciplines